Heilsufrelsi - ég á val
Hvað þýðir heilsufrelsi? Einfaldast er að segja að það sé að taka heilsuna í eigin hendur og velja þá meðferð sem maður hefur mesta trú á. Í mínum huga er það í fyrsta lagi að vita hvað ég vill og í öðru lagi að finna leiðir til þess að framkvæma það. Ef ég væri haldin einhverjum kvilla þá sé ég fyrir mér að hefðbundni heilbrigðisgeirinn myndi líklega ekki hafa upp á annað að bjóða en lyfjameðferð og/eða sjúkraþjálfun og sjúkranudd meðan margar óhefðbundnar meðferðir standa líka til boða.
Lítil saga úr eigin lífi: Ég fékk hræðilegan verk í hægri öxlina; eins og verið að slíta af mér handlegginn. Mér stóðu ofboðslega sterk verkjalyf til boða og á annan tug tíma í sjúkraþjálfun. Ég tók eina töflu og ældi henni og sá þá að ég varð að taka málin í mínar hendur. Eftir tvo tíma hjá osteopata og tvo tíma í nálastungu auk viðeigandi hómópatískra remedía var ég orðin heil. Þarna sparaði ég bæði tíma og peninga að ógleymdum öllum þeim sársauka sem ég sneiddi hjá. Ég varð sjálf að bera kostnaðinn af meðferðinni og ég velti því fyrir mér fyrst heilbrigðiskerfið var reiðubúið að greiða fyrir rándýr lyf hvort ég ætti ekki að fá einhverja upphæð til að greiða fyrir óhefðbundnu meðferðirnar sem komu mér til heilsu aftur.
Að bera ábyrgð: Þótt margt hafi breyst til hins betra vantar enn nokkuð á að fólki sé nógu markvisst kennt að það ber ábyrgð á sér og sínum. Það þarf að byrja strax í leikskólunum, þannig að einstaklingnum sé þetta eðlislægt þegar hann þroskast og vex. Við búum í þjóðfélagi þar sem það opinbera hefur ekki haldið að okkur að við berum ábyrgð á heilsu okkar og fjárhag. Aðrir þurfa að bera ábyrgð á okkur t.d. gagnvart bönkunum með því að skrifa upp á lán og tryggingar. Hvernig stendur á þessu? Af hverju megum við ekki standa og falla með sjálfum okkur? Ég hef alltaf viljað standa fyrir mér sjálf, það var mér kennt á mínu bernskuheimili. Ég man hvað mér sveið það þegar ég tók mitt fyrsta bankalán að þurfa að leita til annarra með uppáskrift. Eins er það með heilsuna. Fólk fékk lengi vel ekki að ábyrgjast sig sjálft. Á þessu hvorutveggja hefur orðið breyting hin síðari ár.
Heilsumiðstöð: Ég hef lengi átt mér draum um heilsumiðstöð þar sem öllum standa til boða hefðbundnar og óhefðbundnar meðferðir. Þar yrði ekki aðeins boðið upp á meðferðir gegn sjúkdómum heldur líka og ekki síður fyrirbyggjandi meðferðir. Í London kynntist ég því að sum bæjarfélög buðu íbúunum upp á kort sem giltu fyrir tíu skipti óhefðbundinna meðferða á ári. Þarna réð fólk því hvaða úrræði það notaði sér til heilsubótar ef það vildi nota óhefðbundnar meðferðir líka.
@Jóna Ágústa Ragnheiðardóttir hómópati 2008