Tekist á við þunglyndi
Ég var búin að þjást af þunglyndi í mörg ár án þess að gera mér fyllilega grein fyrir því. Það lýsti sér helst þannig að ég hellti mér út í allt of mörg verkefni í einu, ofkeyrði mig og varð þá mjög erfið í skapinu; illkvittin, kaldhæðin og grimm, sérstaklega þeim sem stóðu mér næst. Einnig hugsaði ég oft um að það breytti mig engu þó líf mitt endaði hér og nú. Mér væri nokkuð sama hvort ég væri lifandi eða dauð þó ég gerði enga alvarlega tilraun til að enda líf mitt.
Maðurinn minn reyndi að fá mig til að fara til geðlæknis því ég væri veik. "Veik!!" hnussaði ég, "það ert bara þú sem ert svo leiðinlegur! Þú ert ekki nógu fyndinn, nógu fjörugur, nógu skemmtilegur og nógu líflegur..." Á endanum tókst honum þó að fá mig til að fara til geðlæknis þegar ég var á barmi taugaáfalls vegna streitu og ofkeyrslu. Læknirinn setti mig strax á geðlyf því ástandið var frekar alvarlegt. Það kom þó ekki til greina af minni hálfu að vera á geðlyfjum það sem eftir væri og því hélt ég áfram að mæta til geðlæknisins í samtalsmeðferð til að reyna að finna út hver orsöki þunglyndisins væri . Við töluðum vítt og breytt um líf mitt og uppvöxt en hvergi var hægt að finna neina ákveðna ástæðu.
Niðurstaðan var því sú að ég yrði áfram á geðlyfjum á meðan ég væri að ná stjórn á lífi mínu og gæti þannig komið í veg fyrir þessar andlegu dýfur.
Ég var á geðlyfjum í rúmt ár en var allan tímann frekar ósátt við það. Ég var heldur ekki hrifin af aukaverkunum sem þeim fylgdu. Vinkona mín benti mér á hómópata sem ég gæti prófað að tala við. Ég gerði það og það er skemmst frá því að segja að það breytti lífi mínu. Ég hætti á geðlyfjunum og fór að taka remedíur. Þetta var átta mánaða prógram sem ég fór í gegnum með hómópatanum og á leiðinni tókum við á ýmsum öðrum málum eins og sykurfíkn, frunsum, sveppasýkingu og almennu ójafnvægi í líkamanum. Í dag tek ég engin lyf eða remedíur að staðaldri, heldur hlusta ég á líkamann og andlega líðan og gríp til remedíanna þegar ástæða er til; þegar ég fæ ástæðulaus reiðisköst út af smámunum, verð sár út í allt og alla, finnst ég ekki ráða við aðstæður.
Ég er búin að ná stjórn á mínu lífi og ég er meðvituð um þennan veikleika minna; að vilja gera allt í einu helst strax. Ég þekki orðið hættumerkin og gríp inn í áður en ég sekk í þunglyndið.
Védís Sigurjónsdóttir