Fjölskyldumeðferð
Fjölskyldumeðferð er öllum fyrir bestu
Stundum er ekki nóg að taka veikt barn heildrænum tökum heldur er orsakanna oft að leita hjá öðrum í fjölskyldunni. Þá hefur það ekkert upp á sig að meðhöndla barnið eitt og sér, heldur verður að leggja alla fjölskylduna undir til þess að árangur náist. Breski hómópatinn, Elizabeth Adalian, sem var einn af kennurum mínum við College of Homæopathy í London, leggur áherslu á þessa nálgun. Hún segir (í The Homæopath No 68) að foreldrum dugi lítt að sópa óþægilegri reynslu undir teppið, því hún hafi sem annað í þeirra upplagi borist í börnin og kemur svo fram hjá þeim í einhverri vanlíðan; útbrotum og exemi til dæmis.
Oft er komið með barn í meðferð, þegar ljóst er að fjölskyldan er í uppnámi eða foreldrarnir búa yfir reynslu sem hefur slæm áhrif á alla fjölskyldumeðlimina. Adalian útskýrir þetta þá fyrir foreldrunum og fær samþykki þeirra fyrir því að taka hvern og einn í meðferð, sem leiðir til varanlegrar heilsubótar, fyrir alla í fjölskyldunni. Slík fjölskyldumeðferð segir hún ekki aðeins bæta heilsufarið í fjölskyldunni heldur líka fjölskylduböndin, sem styrkjast um leið.
Hún nefnir dæmi um barn sem skyndilega fór að væta rúmið. Remedíur við slíku dugðu ekki til þess að barnið hætti þessu. Það var ekki fyrr en orsökin fannst hjá móðurinni að hægt var að lækna barnið. Móðirin byrgði inni sorg vegna fráfalls vinar til þess að vernda fjölskylduna, en sorgin fór í barnið og braust út í því að barnið fór að pissa undir. Þegar rót vandans lá fyrir, var hægt að velja viðeigandi remedíu og bæði móðir og barn urðu heil heilsu. Öðru sinni var komið til Adalian með barn sem þjáðist af astma og exemi og það svo að það hélt vöku fyrir móður sinni á nóttunni. Hún varð langþreytt á þessu og höst í garð barnsins sem versnaði aðeins fyrir vikið.
Þegar móðirin loks viðurkenndi að hún hefði ekki stjórn á málum og fór í meðferð náði barnið loks andanum og hægt var að taka það í þá meðferð sem dugði. Þriðja dæmið sem Adalian nefnir er ótti sem kom fram hjá níu ára dreng og var svo sterkur að hann þorði ekki einn upp á efri hæð heimilisins. Ekkert gekk að losa drenginn við þennan ótta fyrr en öll fjölskyldan fór í meðferð og þannig tókst að vinna bug á óttanum. Fjölskyldan bjó að þeirri reynslu að komast af úr útrýmingarherferð nasista, en rannsóknir hafa sýnt að slík reynsla getur fylgt tveimur, þremur kynslóðum.
Árásin á tvíburaturnana
Ég hef í starfi mínu sem hómópati fjölskyldumál til hliðsjónar eins og Elizabeth Adalian leggur áherslu á. Í fjölskyldukeðjunni fyrirfinnast ummerki allra þeirra áfalla sem fjölskyldan verður fyrir og því er nauðsynlegt að fá þau fram í dagsljósið þegar ákveða þarf meðferð, því einsog fyrr segir geta þau fylgt fólki mann framaf manni.
Til mín kom eitt sinn kona með ungabarn sem svaf lítið sem ekkert. Ég taldi mig finna augljós áfallamerki hjá barninu og spurði móðurina hvort barnið eða hún á meðgöngunni hefðu orðið fyrir einhverju áfalli. Móðirin svaraði neitandi en við nánari umhugsun sagði hún: “Hvernig læt ég. Ég var stödd í New York og var að tala við manninn minn í síma þegar ég sá út um gluggann flugvélarnar fljúga á tvíburaturnana. Þá var ég komin sex mánuði á leið! Ég fékk algjört sjokk!” Þarna var skýringin komin. Fóstrið upplifði áfallið með móður sinni og barnið fæddist með minninguna, sem olli því svefnleysi og annarri vanlíðan. Þegar þetta lá fyrir var hægt að ákveða mæðginunum meðferðir og áður en langt um leið svaf ungabarnið sætt og rótt – og móðirin líka.
Jóna Ágústa hómópati.© Heilsuhöndin 2008.